خدا رحمت کنه مادر بزرگم،همیشه وقتی میرفتم خونه شون این داستان رو واسم تعریف میکرد ولی هیچوقت آخرشو واسم نگفت...مادر بزرگم مرد و پایان این افسانه را واسم تعریف نکرد...خدا رحمتش کنه...منم میخوام این داستان  ناتمام رو واسه شما تعریف کنم...!
یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیشکی نبود...اونور جنگل تن سبز پشت دشت سر به دامن اونور روزای تاریک پشت این دیار روشن یه شهری بود که یک خورشید خانوم نازی داشت،مردم اون شهر اونو خیلی دوست داشتند و همیشه با طلوع اون بیدار میشدند و با غروبش میخوابیدند،خورشید خانوم با همشون حرف میزد و به حرفاشون گوش میکرد و مرحم رازشون بود و درد دلشونو دوا میکرد،تا اینکه سروکله آقا دیو شب پیدا شد و دل به خورشید خانوم داد و ازاش خواستگاری کرد...
دیو شب  خیلی کلک بود و دل خورشید خانوم رو قاپید،خورشید خانوم درگیر دل دیو شب شد و دوستای خوبشو فراموش کرد و ازاشون فاصله گرفت،دیگه طلوع نمیکرد و به دوستای خوبش توجه نمیکرد،سرمای شدیدی اومد و از خورشید خانوم خبری نبود...
تا اینکه دوستای خورشید خانوم تصمیم گرفتن اونو از بلایی که داشت به سرش می اومد با خبر کنن،رفتن توی دشت دست همو گرفتن و با هم این شعر و واسه خورشید خانوم خوندن تا  دست کم صداشونو بشنوه...خورشید خانوم،خورشید خانوم شب اومد خواستگاری ما روفراموش نکنی رو حرفمون  پا نزاری،خورشید خانوم یه وقت نری کنیز  دیو شب بشی، ساده نشی گول نخوری همسر میرغضب بشی ...
تو قصر دیو شب باید با بی چراغی سر کنی ، این همه عاشق رو باید دوباره دربدر کنی ،ما عمریه خاطر خواه نور شماییم به خدا دنبال یک رشته از اون نور طلاییم به خدا ...خور شید خانوم ، خورشید خانوم خواستگارت قلابیه به فکر قیچی کردن اون نورهای آفتابیه ...
میگن شما منتظرین تا شب ستاره دار بشه ، دل سیاهش مثل ما عاشق و بیقرار بشه ، خورشید خانوم باور نکن این کلک دوباره رو ما خیلی وقته می شناسیم این شب بی ستاره رو ...
حتی اگه بگی بمیر شب جواب رد نمیده اما دیگه دیدنتون به عمر ما قد نمی ده، این شب تاریک و کلک هفتاد و هفت تا جون داره میمیره اما به قصه مون پا می ذاره ...
خورشید خانوم طلوع کنید تا که این شب اینجا نمونه خروس واسه طلوعتون دوباره آواز بخونه .... 
همیشه مادربزرگم تا اینجا تعریف می کرد و من خوابم می برد و هیچ وقت پایان داستانو نفهمیدم ، خدا رحمتش کنه...

این نظر منه،نظر تو چیه؟؟؟

تعجب نکنید نمی خوام واستون داستان بگم...

می خوام از فیلم جدیدم براتون بگم، فقط می خوام آخر فیلممو شما برام بگید، چون هنوز پایانی براش پیدا نکردم...

داستان فیلم از گذشته شروع میشه، در زمان حال اتفاق می افته و پایانش در زمان آینده است و شما پایانش را برای من بگید...

روزــــ داخلی ــــ دنیا

[هوای مه آلود کم کم داشت روشن می شد، که یه صدای مهربان و دوست داشتنی شنید ه می شود...]

ـــ فرمود: همه آماده اید؟ بایدبرای زندگی وارد زمین شوید!

ـــ همه سر بلند کردن که "ای بزرگ، مارو در این وادی تنها نذار که ما از زیستن در زمین می هراسیم،اونجا دنیای تاریک و غریبی است..."

ـــ فرمود: بدانید که شماها با هم دوستید و باید با هم دوست بمانید. یار و یاور همید، با گریه هم گریه کنید، با خنده هم خنده، با هم شادی کنید...به هم نخندید و بدانید که من در زندگی شما همیشه حضور دارم...

[نما کم کم فید می شود و صدا آرام آرام قطع می شود]

[روزــــ داخلی ــــ زمین]

[نمایی از زمین که کم کم روشن می شود، سر و صدای پرنده ها، ماشین ها، رفت و آمد آدم ها]

آدمها وارد زمین شدند، اما نصیحت های خداوند را فراموش کردند و به دوستی های هم خیانت کردندُ، دل همو شکستند، به هم دیگه توهین کردند، ارزش هاشون رو زیر پا گذاشتند و همدیگه رو فراموش کردند و به دوستی هم توهین کردند...

[روزــــ داخلی ــــ ذهن تو...]

پایانش رو تو بنویس...

سسسسسسسسسسسسسسسلام!!! این شعر رو بخونید و احساستون رو بگید... گفتم تو چرا دورتر از خواب و سرابی،خواب و سرابی،گفتی که  من با تو ولیکن تو نقابی اما نقابی،فریاد کشیدم تو کجایی تو کجایی گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیایی،فریاد  کشیدم تو کجایی تو کجایی گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیایی... چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش،مرد سفر باش...                                               هم منتظر حادثه ام فکر خطر باش فکر خطر باش...  گفتم که عطش می کشتم در تب صحرا گفتی که مجوی آب و  عطش باش سرو پا،گفتم که نشانم بده گرچشمه ای آنجاست ... گفتی چو شدی تشنه ترین ،قلب تو دریاست گفتم که در این راه  کو نقطه ی آغاز گفتی که توای تو خود پاسخ این راه... چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش،مرد سفر باش...   شما چطورفکر می کنید...آیا شما هم مرد سفرید؟؟؟